სანებართვო პირობის შესრულების 90-დღიანი ვადა არ შეჩერდა — საბჭომ ამ საქმეში შეჩერების საფუძველი ვერ დაინახა
ჩერდება თუ არა საბაჟო საწყობის სანებართვო პირობის შესრულების 90-კალენდარულდღიანი ვადის დინება იმ არგუმენტით, რომ ვალდებულების ერთადერთი წყარო სადავო საბაჟო სამართალდარღვევის ოქმია და ოქმის ბათილობისას ვალდებულებაც კარგავს საფუძველს, თუ გამოიყენება საბაჟო კოდექსის 33-ე მუხლის მე-5 ნაწილის წესი, რომ გასაჩივრება გადაწყვეტილების მოქმედებას არ აჩერებს.
💡 ამ საქმეში საბჭომ მიიჩნია, რომ საბაჟო დეპარტამენტის 2026 წლის 15 ივლისის წერილის გასაჩივრებამ სანებართვო პირობის შესრულების 90-კალენდარულდღიანი ვადის დინება არ შეაჩერა. საბჭომ გამოიყენა საბაჟო კოდექსის 33-ე მუხლის მე-5 ნაწილის წესი, რომლის თანახმად საბაჟო ორგანოს გადაწყვეტილების გასაჩივრება მის მოქმედებას არ აჩერებს, გარდა მე-6 და მე-7 ნაწილებით გათვალისწინებული შემთხვევებისა. მე-6 ნაწილით გათვალისწინებულ უკანონობის საფუძვლიან ვარაუდსა და გამოუსწორებელ ზიანთან დაკავშირებით საბჭომ აღნიშნა, რომ მოცემულ შემთხვევაში დასახელებულ გარემოებებს ადგილი არ ჰქონდა; მე-7 ნაწილი კი იმპორტის გადასახდელისა და საბაჟო სანქციის გადახდის ვალდებულების დავის დაწყებიდან დასრულებამდე შეჩერებულად მიჩნევას ეხება. ამიტომ საბჭომ 90-დღიანი ვადის დინების შეჩერების საფუძველი ვერ დაინახა და საჩივარი არ დააკმაყოფილა. „ლიცენზიებისა და ნებართვების შესახებ“ კანონის 34-ე მუხლის მე-4 პუნქტი საბჭომ აღწერა როგორც წესი, რომლის მიხედვითაც პირველი–მე-3 პუნქტებით გათვალისწინებული პასუხისმგებლობის დაკისრების მიუხედავად სანებართვო პირობების შეუსრულებლობისას ნებართვის გამცემი იღებს გადაწყვეტილებას ნებართვის გაუქმების შესახებ; საბჭოს არ დაუდგენია, რომ ნებართვის გაუქმების საფუძველი ავტომატურად სწორედ 90-ე დღეს ჩნდება.
📊 მსგავსი 31 დავა — 23 გადამხდელის სასარგებლოდ · 4 ხელახლა შესასწავლად · 2 უარი